די קורצע באַשרײַבונגען דינען צו דער אַקטיווער אָנטייל אין דער דינען דורך גוף־האַלטונג, תּפֿילה, געזאַנג, קאָמוניע.

די מאַסעפײַער באַשטייט פֿון דער וואָרטגאָטסדינסט און דער אײַכאַריסטיעפײַער און האָט צוויי הויכפּונקטן: עוואַנגעליום (טעקסט פֿון דער נײַער טעסטאַמענט) און הויכגעבעט (מיט דער פֿאַרוואַנדלונג פֿון ברויט און ווײַן).

זיי דריקן אויס, וואָס איך אינערלעך טראַכט אָדער דערלעב.

תּפֿילה איז די פּערזענלעכע באַגעגעניש מיט גאָט, עס איז די גײַסטלעכע כּוח, וואָס באַוועגט הימל און ערד.

די ביבל דערציילט פֿון גאָט־פֿאַרטרויען און פֿון לעבן מיט גאָט און דערפֿון, ווי פֿרויען און מענער פֿאַר אונדזער צײַט האָבן דאָס לעבן געשאַפֿן.

אײַכאַריסטיע מיינט דאַנקזאָגונג און איז דאָס מאָל צום געדענק פֿון יאָשקע המשיח.

איך טרעטן פֿאָרויס און מעג אין דער האָסטיע יאָשקע אַליין אויפֿנעמען.

מוזיק פֿאַרטיפֿט מײַן אינערלעכע זאַמלונג, עפֿנט אַנדערע ספֿירות, באַוועגט מײַן האַרץ און גמוט.

זיי מאַכן זעעוודיק, אַז דער גאָטסדינסט איז אַ הייליקע פײַער, אין וועלכער גאָט דורך זעעוודיקע צייכנס צו אונדז רעדט, און ווייזן פֿאַרבלעך צײַט ווי אויך כאַראַקטער פֿון דער פײַער אין יאָרגאַנג.